• 2016 Charalampos Petras

Καλέστε μας

210 8062954

Ωράριο Γραμματείας

Δευτ - Παρ. 10:00 - 15:00.

Στείλετε e-mail

[email protected]

Θα μας βρείτε

Π.Φάληρο & Μαρούσι, Αθήνα.

Καντ: «Ο ένας κοιτάζει το νερόλακκο και βλέπει την λάσπη, ο άλλος βλέπει μέσα του τ’ άστρα που αντανακλώνται»

Οι άνθρωποι καθώς έχουμε περάσει από τα στάδια της εξέλιξης έχουμε ενδυναμωμένο τον εντοπισμό τον αρνητικών στοιχείων. Γι’ αυτό οι τραγικές ειδήσεις έχουν μεγαλύτερη απήχηση, θυμόμαστε με περισσότερες λεπτομέρειες τις άσχημες εμπειρίες μας, σκεφτόμαστε τα αρνητικά συμβάντα περισσότερο χρόνο από τα θετικά και τα εντοπίζουμε πολύ πιο άμεσα. Έχει να κάνει με το ένστικτο επιβίωσης μας και την αναγνώριση των κινδύνων.

Κι όμως, στον κόσμο συναντούμε καθημερινά ανθρώπους αρνητικούς ή θετικούς, δηλαδή παρ' όλη την φυσική ροπή μας στο αρνητικό, υπάρχουν άτομα που είναι φορείς θετικών συναισθημάτων. Η στάση ζωής μας, κατά πόσο συνδέεται με την κατάσταση που ζούμε την πραγματικότητα μας; Πως γίνεται ένας άνθρωπος με πλήθος από ακίνητα να είναι πιο αρνητικός από ένα γελαστό παιδί στην Αφρική που φοράει μπουκάλια νερού για παπούτσια;

Από την προσωπική μου εμπειρία, το θέμα είναι περισσότερο εσωτερικό. Και σε ένα βαθμό, έχει να κάνει με τις ανασφάλειες μας, οι οποίες μπορούν μα δημιουργηθούν εξίσου και επειδή μας λείπουν πράγματα, αλλά και επειδή έχουμε πράγματα που μπορούμε να χάσουμε. Η κατοχή υλικών και ανέσεων δεν έχει τόση σημασία, περισσότερο σημαντικό είναι πως νιώθουμε εμείς απέναντι σε αυτήν.

Η πλεονεξία σε συνδυασμό με την ανασφάλεια είναι ένα βαρέλι χωρίς πάτο, με οδηγεί στην απληστία. Είναι αυτό το παράδοξο που λένε συχνά ότι αυτοί που έχουν λιγότερα είναι πιο πλούσιοι… μάλλον είναι λίγο υπερβολικό αυτό, θα έλεγα ότι αυτοί που θέλουν λιγότερα είναι πιο πλούσιοι. Αν θέλουμε να ανήκουμε σε αυτούς καλό είναι να βάζουμε προτεραιότητες στα θέλω μας και να κάνουμε επιλογές. Όσο τα θέλουμε όλα ποτέ δεν θα είμαστε πλήρεις.

Δεν ξέρω αν έχει συμβεί και σε εσάς, αλλά είναι πολλές φορές στη ζωή μου που έχω διλλήματα, και θέλω και το Α και το Β. Και αυτό το δίλλημα από μόνο του φέρνει άσχημα συναισθήματα και ιδιαίτερα άγχος. Όσο πιο γρήγορα και αποφασιστικά καταφέρνω να καταλήξω ότι αποδέχομαι να χάσω τη μια επιλογή και να προσαρμοστώ σε αυτό, τόσο πιο σύντομα μπορώ να συγκεντρωθώ σε αυτό που επέλεξα και να βάλω τις δυνάμεις μου εκεί.

Οπότε πρώτα κάνω επιλογές και αποδέχομαι ότι δε μπορώ να τα έχω όλα, αλλά τι γίνεται με τις ανασφάλειες ότι δεν θα τα καταφέρω στην επιλογή που έκανα;

Η ανασφάλεια και ο φόβος είναι χρήσιμα και πρωταρχικά συναισθήματα, σημαντικότερα από τη χαρά η την λύπη για την επιβίωση μας . Ένας νικητής όμως, σε ότι και αν είναι αυτό που διεκδικεί, πρέπει να προσηλωθεί στον στόχο με την πεποίθηση ότι μπορεί να τα καταφέρει, φυσικά εκτιμώντας συγχρόνως τα ρίσκα. Αυτό σημαίνει ότι αν οι δυσκολίες του προβάλουν καθηλωτικές ανασφάλειες δεν θα τα καταφέρει. Χρειαζόμαστε να ενεργοποιήσουμε για λίγο, συνειδητά τις δυνάμεις μας, και να φέρουμε στο προσκήνιο όσους και όσα μας βοηθάνε στον στόχο μας.

Και όσον αφορά την ανασφάλεια, ένας πρακτικός τρόπος να την αντιμετωπίζω είναι να μοιράζομαι. Το να  μοιράζομαι δείχνει πως δεν φοβάμαι ότι δεν έχω αρκετά, πως μπορώ να νιώσω ευγνωμοσύνη για τα καλά που έχω στη ζωή μου. Αν αντί να λέω «θέλω κι άλλα», πω «πόσο τυχερή είμαι που έχω αυτά!», αυτή είναι ακριβώς η διαφορά εκείνου που βλέπει το ποτήρι μισοάδειο και εκελιενου που το βλέπει μισογεμάτο, γιατί κατά τ’ άλλα κατέχουν τα ίδια πράγματα- μισό ποτήρι νερό. Αν η πληρότητα είναι απαραίτητη για την γαλήνη μας, όσο περισσότερη ανασφάλεια τόσο πιο μακριά από αυτήν είμαστε. Εσείς βλέπετε το ποτήρι μισογεμάτο η μισοάδειο; Βλέπετε τη λάσπη ή τα άστρα;

Πηγές:

Coaching Psychology Positive psychology